Przejdź do głównej treści Przejdź do wyszukiwarki
Szkoła Podstawowa im. ks. Jana Twardowskiego w Racimierzu

Mały Kłamczuszek

Rodzice chcą mieć prawdomówne dziecko, ale czy jest to możliwe? Czy powiedzenia w stylu – „babciu, ale jesteś stara”, „wujku masz wielkie uszy”- przynoszą pozytywną reakcję otoczenia?

          Bolesnym ciosem dla rodzica staje się fakt, że jego dziecko kłamie. Sedno sprawy tkwi w tym jak nauczyć dziecko odróżniać nieszkodliwe fantazjowanie od wyrządzania komuś krzywdy.

          Szczerość w kontaktach międzyludzkich jest bardzo ważna – wszyscy chyba zgadzamy się z tym zdaniem. I w tym duchu chcemy wychować swoje dzieci. Dlatego, gdy pojawią się kłamstwa wpadamy w panikę – „zapewne schodzi na złą drogę” –„dlaczego kłamie?” –„na kogo on/ona wyrośnie”. Zaczynamy drążyć temat, wyrażamy swoje niezadowolenie i załamujemy ręce. A dziecko najczęściej w ogóle nie pamięta, co takiego powiedziało. Widzi tylko, ze dorośli są niezadowoleni.

 

           Problem w tym, że choć mówimy dziecku, że nie wolno kłamać, to ono nie do końca odróżnia, czym właściwie różni się kłamstwo od prawdy. Dla dorosłych jest jasne, że kłamstwo to świadome fałszowanie rzeczywistości w celu uniknięcia kary lub uzyskania korzyści. Dziecko do dwóch lat nie odróżnia fikcji od rzeczywistości. Dlatego ważne jest, aby w tym wieku nie oglądało filmów lub bajek, bo zbyt mocno obciążają jego psychikę. Dziecko aż do ósmego roku życia samo z siebie nie wie jak ma się zachować. Kieruje się wyłącznie pouczeniami dorosłych. Jego moralność opiera się na zasadach stworzonych przez rodziców, nauczyciela, czy bliskich krewnych i rozumuje – „to co podoba się ważnym dla mnie dorosłym, jest dobre”. Nie możemy  wymagać od niego, że będzie wiedziało co powiedzieć, a co zataić.

 

          Dopiero w wieku około 8 – 9 lat dziecko zaczyna samodzielnie odróżniać, co jest aprobowane w jego otoczeniu, a co nie, jak zachowuje się porządny człowiek, a jak nieporządny. Dlatego mówienie dziecku w wieku przedszkolnym, że kłamie,  jest wielkim nieporozumieniem.

 

         Mimowolne fantazjowanie lub świadome kłamstwa są często wynikiem braku zaspakajania określonych potrzeb dziecka, dlatego warto pamiętać, że zawsze będzie ono kłamać, gdy:

  • Boi się rodziców. Dziecko będzie robić wszystko, żeby mama i tata nie dowiedzieli się, że coś zniszczyło, zgubiło, zapomniało. Będzie ukrywało prawdę, nie tylko wtedy, gdy jest bite / w takiej sytuacji na pewno będzie oszukiwać rodziców/, ale i nawet wtedy, gdy rodzice „lubują się” w wielogodzinnych pogadankach, czy jako metodę wychowawczą stosują obrażanie /wyzywanie/ lub porównywanie go do innych.

  • Dziecku bardzo zależy na wysokiej pozycji wśród rówieśników. Zwykle lekceważymy tę dziecięcą potrzebę, tymczasem około 7 roku życia, rówieśnicy stają się dla niego najważniejsi. Jeśli nie pomożesz swojemu dziecku, aby było wesołe, towarzyskie, szczupłe, a z czasem, żeby miało przedmioty, którymi może zaimponować kolegom /albo chociaż nie czuć się gorsze/, będzie kłamać, by poprawić swój kulejący wizerunek.

  • Dziecko doświadczyło traumy, z którą sobie nie radzi. Fantazjowanie przechodzące w świadome kłamstwa to typowa reakcja dziecka, które chce zachować twarz w obliczu trudnej dla niego sytuacji. Warto pamiętać, że dorosłej osobie bardzo trudno jest ocenić, co jest dla dziecka poważnym, odbierającym mu poczucie bezpieczeństwa przeżyciem. Dzieci cierpią z całkiem innych powodów niż nam się wydaje. Koleżanka usiadła z kimś innym w ławce, wszyscy mają komórki. A ono nie, jest najdrobniejsze w klasie lub najwyższe, babcia zmusza je do jedzenia, ma się zmienić – mówi wychowawczyni… .Kiedy wyczuwasz, że twoje dziecko cierpi, nie zostawiaj go samego z problemem, bo zacznie fantazjować i może wyłączyć się z rzeczywistości.

  • Widzi, że w domu kłamstwo służy do osiągania własnych celów. Dzieci widzą i rozumieją absolutnie wszystko. To co w domu rodzice mówią i robią, ma wpływ na dziecko, nawet gdy dziecko ma kilka dni. Jeśli oszukujesz swoich znajomych, dziecko słyszy, że mijasz się z prawdą. Jeśli mówisz przez telefon do teściowej, że źle się czujesz, bo nie chcesz, żeby przyjechała – uczysz dziecko  kłamać.                                                       

 Opracowała: Elżbieta Jóźwiak

 

 

Bibliografia:

  1. „Rodzinne uwarunkowania zachowania dziecka”, M. B. Pecyna, Warszawa 1998, WSiP.
  2. „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”, A. Faber, E. Mazlish,, Poznań 2013, Media Rodzina.
  3. „Dyscyplina bey krzyku i bicia” , J. Wyckoff, B. Unnel, Poznań, Pro Media.

Zegar

Kalendarium

Rok wcześniej Miesiąc wcześniej
Maj 2020
Miesiąc później Rok później
Pon Wt Śr Czw Pt Sb Nie
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Imieniny